مقایسه تأثیر آموزش تنظیم هیجان و آموزش مهارت ارتباط بین‌فردی بر شفقت و سازگاری فردی-اجتماعی پرستاران شاغل در تبریز

چکیده

زمینه. با توجه به لزوم تقویت ویژگی‌هایی نظیر شفقت و سازگاری فردی-اجتماعی در پرستاران و اهمیت نقش آنان در مراقبت از بیماران، مطالعه حاضر با هدف مقایسه تأثیر آموزش تنظیم هیجان و آموزش مهارت ارتباط بین‌فردی بر شفقت و سازگاری فردی-اجتماعی پرستاران انجام شد.

روش کار. این مطالعه، یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور بود که بر روی 57 نفر از پرستاران بیمارستان‌های خصوصی امیرالمومنین و ولی‌عصر شهر تبریز در سال 1402 انجام شد. شرکت‌کنندگان پس از تکمیل پرسش‌نامه شفقت به خود و سازگاری اجتماعی از طریق بلوک‌بندی تصادفی به سه گروه با نسبت 1:1:1 (19 نفر در هر گروه) تخصیص داده شدند. بعد از ارایه آموزش تنظیم هیجان به یکی از گروه‌های مداخله و آموزش مهارت‌هاي ارتباط بين‌فردی به گروه مداخله دیگر، مجدداً پرسشنامه‌‌ها توسط شرکت‌کنندگان تکمیل شد. جهت تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 و آزمون‌های آماری MANCOVA و MANOVA استفاده شد.

یافته‌ها. نتایج حاصل از مطالعه نشان داد که اختلاف میانگین‌ تعدیل‌شده‌ در مؤلفه‌های مربوط به شفقت شامل مهربانی با خود (3/000)، قضاوت با خود (3/526)، اشتراکات انسانی (1/789)، انزوا (1/789)، ذهن آگاهی (3/842) و فراشناخت (3/474) از نظر آماری معنی‌دار هستند. همچنین، این اختلاف در مؤلفه‌های مربوط به سازگاری فردی-اجتماعی شامل سازگاری در خانه (2/485-)، سازگاری تندرستی (2/741-)، سازگاری عاطفی (1/790-)، سازگاری شغلی (2/202-) و سازگاری اجتماعی (1/205-) در دو گروه آموزش تنظيم هيجان و مهارت‌های بین‌فردی نیز از نظر آماری معنی‌دار بودند (0/05>P).

نتیجه‌گیری. آموزش تنظیم هیجان و مهارت‌های بین‌فردی بر بهبود شفقت و افزایش سازگاری فردی-اجتماعی پرستاران و مؤلفه‌های آن مؤثر بود؛ به‌طوری که تأثیر آموزش تنظیم هیجان بر روی شفقت و سازگاری فردی-اجتماعی پرستاران بیشتر از آموزش مهارت‌های ارتباط بین‌فردی بود.

پیامدهای عملی. با توجه به تأثیر آموزش تنظیم هیجان بر شفقت و سازگاری فردی-اجتماعی پرستاران، تشکیل کلاس و کارگاه‌های آموزشی در این زمینه می‌تواند در سلامت روان آنان تأثیرگذار باشد.