مجله پزشكي دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي ـ درماني تبريز

ثبت‌شده: 30 خرداد 1397
انتشار الکترونیکی: 28 تیر 1399
EndNote EndNote

(Enw Format - Win & Mac)

BibTeX BibTeX

(Bib Format - Win & Mac)

Bookends Bookends

(Ris Format - Mac only)

EasyBib EasyBib

(Ris Format - Win & Mac)

Medlars Medlars

(Txt Format - Win & Mac)

Mendeley Web Mendeley Web
Mendeley Mendeley

(Ris Format - Win & Mac)

Papers Papers

(Ris Format - Win & Mac)

ProCite ProCite

(Ris Format - Win & Mac)

Reference Manager Reference Manager

(Ris Format - Win only)

Refworks Refworks

(Refworks Format - Win & Mac)

Zotero Zotero

(Ris Format - Firefox Plugin)

مجله پزشكي دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي ـ درماني تبريز. 1399؛42(3): 348-355.
DOI: 10.34172/mj.2020.055
  تعداد مشاهده چکیده: 106
  تعداد دانلود PDF: 49

Physiology

تحقیقی

اثر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان ژن شاخص‌های بیوژنز میتوکندریایی عضله اسکلتی موش‌های صحرایی نر

رسول هاشم کندی اسدی 1 ORCID logo، سجاد ارشدی 1* ORCID logo، عبدالعلی بنایی فر 1 ORCID logo، مسعود حاجی رسولی 2 ORCID logo

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
*نویسنده مسوول؛ ایمیل: arshadi.sajad@yahoo.com arshadi.sajad@yahoo.com

چکیده

زمینه: پروتئین میتوکندریایی سیرتوئین‌-3 (SIRT3) ممکن است میانجی بروز سازگاری‌های ناشی از انجام تمرینات استقامتی از جمله بیوژنز میتوکندریایی (فعال‌سازی PGC1-α) و بهبود مقابله با افزایش تولید بنیان‌های آزاد (افزایش SOD) گردد. از اینرو هدف مطالعه حاضر تعیین تاثیر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان شاخص‌های بیوژنز میتوکندریایی عضله اسکلتی موش‌های صحرایی بود.

روش کار: در این مطالعه ‌تجربی، 17 موش صحرایی نر دو ماهه بر اساس وزن به طور تصادفی در دو گروه کنترل (C) و تمرین (AT) جایگزین شدند. تمرین هوازی به مدت 12 هفته و 5 روز در هفته با شدت 80-75 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه (33-24 متر/دقيقه با شيب 15%) روی نوارگردان اجرا شد. در ابتدا، طی یک دوره پنج هفته‌ای مدت زمان تمرین از 10 به 60 دقیقه در روز افزایش یافت و تا انتهای دوره تمرین حفظ شد. میزان بیان ژن یا mRNA پروتئین‌های SIRT3، PGC1-α و SOD2 بافت عضله نعلی با روش RT-PCR ارزیابی شد. داده‌های حاصله با استفاده از روش آماری T مستقل با نرم‌افزار SPSS18 تجزیه و تحلیل شد (P< 0.05).

یافته‌ها: پس از اتمام پروتکل تمرینی، وزن بدن و عضله گروه تمرین کمتر از گروه کنترل بود. با این حال، نسبت وزن عضله به وزن در گروه تمرین بیشتر از گروه کنترل بود (04 /0=P). همچنین، 12 هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی‌دار بیان ژن SIRT3 و SOD شد، اما تغییری در PGC1-α مشاهده نشد(P> 0.05).

نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر به نظر می‌رسد افزایش بیان SIRT3، PGC1-α و SOD احتمالاً نقش مهمی در سازگاری‌های ناشی از انجام تمرینات ورزشی هوازی دارد.

کلید واژه ها: تمرین هوازی, بیوژنز میتوکندریایی, موش‌های صحرایی نر
نحوه استناد به این مقاله: هاشم کندی اسدی ر، ارشدی س، بنایی­فر ع، حاجی رسولی م. اثر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان ژن شاخص‌های بیوژنز میتوکندریایی عضله اسکلتی موش‌های صحرایی نر. مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتي- درماني تبریز. 1399؛ 42(3): 348-355
نام
 
نام خانوادگی
 
پست الکترونیکی
 
نظرات
 
کد امنیتی


تعداد مشاهده چکیده: 106

Your browser does not support the canvas element.


تعداد دانلود PDF: 49

Your browser does not support the canvas element.